എരിയുന്ന തീ,
അതില് പിടയും
ജീവനോടു ചോദിച്ചു
“എന്തിനിത്ര തിടുക്കം”
സത്യമൊരു
നൊമ്പരമായ്
എരിഞ്ഞുടുങ്ങവേ
മൌനം പ്രകാശമായി
0
പണ്ടൊരു നാള്,
‘ആരുഞാനെ’ന്ന്
ആദ്യമായ് ഞാന്
ആരാഞ്ഞ നാള്
ഒരു മുഖം കണ്ടു
ആദ്യമായ് ഞാന്
ഒരു ദര്പ്പണത്തില്
ആരോ പകര്ത്തിയ
ഒരു മുഖം കണ്ടു
അന്നു മുതല്
എനിക്കതെന്നും
എന് മുഖമായി
അതു ഞാനായി
ഒന്നുമേയില്ലാത്ത
ശൂന്യമാം സത്യത്തില്
ഒന്നിനോടൊന്നുചേരാതെയും
ഓരോന്നെടുത്ത്
അതിലോരോന്നായ്
ഒന്നിനോടൊന്നുചേര്ത്തും
എല്ലാം ഒരൊന്നുതന്നെയെന്ന്
എന്നുമിരുന്നരുളും
ഒന്നുമാത്രമാം
ഒരേയൊരുപൊരുളേതോ
നിത്യസത്യമാം
ആ പൊരുളിനായ്
എന് പ്രണാമം
അകലെയാകാശത്തില് സത്യം തെളിയുന്നു
ഇരുളിന് മറനീക്കിയതുനിത്യം തെളിയുന്നു
കാലത്തിന് കനിവായാസത്യം തെളിയുന്നു
താനേതെളിയുമൊളിയായതു തെളിയുന്നു
മൂകമെന് മിഴികളില് മിഴിനീരുനിറയുന്നു
ഒഴുകുമാമിഴിനീരില് മഴവില്ലുതെളിയുന്നു
മിഴിനീര് മണികളെന് മിഴികളെ മറക്ക് യുന്നു
മിഴിനീരിന് മറയിലിരുളിലെല്ലാം മറയുന്നു
ഞാനെന്നസത്യം, നിത്യ
കേവലാനുഭവസത്യം
ആദിയും അന്ത്യവും
ഇല്ലാതമരുമൊരുസത്യം
ദൃഷ്ടിയും ദൃശ്യവും
ദ്രഷ്ടാവിലലിയുമ്പോള്
ദര്ശനാനന്ദസുഖമായ്
ഞാനറിയുമേകസത്യം
ഞാനൊരു വട്ടം വരച്ചു
ഞാനാവട്ടത്തിലിരുന്നു
ഞാന് വളര്ന്നു
എന്റെ വട്ടം നിറഞ്ഞു
അങ്ങിനെ ഞാന്
ഒരു വട്ടപൂജ്യമായ്
എനിക്കൊരുകൂട്ടായ്,
എന് കൂടെപിറപ്പായ്,
ജീവരഥസാരഥിയായ്,
എന് കൂടെ നീയിരുന്നു
എന്നെ അറിയുന്ന
എന് ഹിതമറിയുന്ന
എന് പ്രിയതോഴനായ്
ഞാന് തന്നെയായിരുന്നു
ഒരുനാള്:
ഞാനറിയാതെയെന് നിഴല് പിറന്നു
എന്നിലുമേറെവലുതായതു വളര്ന്നു
എന് നിഴലിന് തണലിലലസം മയങ്ങി
എന്നെ മറന്നു, എന് തോഴനെ മറന്നു
വിതുമ്പും കാര്മുകിലുകള്
ഇരുളിന് നിഴല് വിരിച്ചു
കാലവര്ഷത്തില് ശോകം
ഇവിടെ മിഴിനീരായൊഴുകി
എന്നിട്ടും:
കാര്മുകില് പാളികള്ക്കിടയില്
ഒരുമിന്നലായെന് വഴിതെളിച്ചു
കുളിര് തെന്നലായ്, കരുണയായ്,
നീയെന്നെ തഴുകിയുറക്കി
എന്നിട്ടും നിന് മിഴികളിലെ
സത്യമെന് മിഴികളറിഞ്ഞില്ല
സത്യത്തിടിമുഴക്കം പോലും
എന് കാതുകളറിഞ്ഞില്ല
ശാസ്ത്രത്തിന് സുവര്ണ്ണത്താളില്
ഞാന് സത്യപ്രകാശം തിരഞ്ഞു
സത്യത്തിന് മൊഴിതിരഞ്ഞു
കേവലസത്യദര്ശനം തിരഞ്ഞു
ഒടുവില്:
കണ്ടില്ലെങ്ങുമാസത്യമൊടുവില്
ഹിരണ്മയമൊരു ശ്രീകോവില് കെട്ടി
ഞാനൊരുസ്വര്ണ്ണതിടമ്പുതീര്ത്തു
ഇനിയുമറിയാത്തസത്യത്തിനെ
എന് പ്രാണനായാവാഹിച്ചു
ഞാനാതിടമ്പില് ബന്ധിച്ചു
എന് നിഴലിന് ഇരുളില്
ഞാന് വീണ്ടുമേകനായെന്
യാത്ര ഇനിയും തുടരുന്നു
പുതിയൊരു സത്യത്തിന്
കാണാക്കരയിലെ ദിവ്യമൊരു
കിനാവുതേടിയലയുന്നു
